رسانه و فوتبال

دائی و تیم ملی در مسیری که قشنگ نیست

البته تساوی به تیم هایی مثل کویت و بدتر از کویت در کارنامه تاریخ فوتبال ما کم نبوده که این ناکامی اخیر فاجعه قلمداد شود . فوتبال ملی بارها در چندین و چند بزنگاه تاریخی تسلیم شده که سرافکندگی امروزمان مقابل بحرین و کویت در قیاس با آنها قابل چشم پوشی اند .دل نگرانی ها نه از این نتایج ضعیف که از مسیری است که تیم ملی و سرمربی تازه واردش در پیش گرفته اند. نگرانی هایی از جنس نارضایتی صفایی فراهانی که پس از انتصاب علی دائی به عنوان سرمربی تیم ملی ابرازش کرده بود .

ظاهراً مسائل فوتبال ملی ما نه در نوع تدارکات و امکانات که در مدیریت ما نهفته . این که بنا بر کدام تجربه موفق در فوتبال دنیا بازیکن بازنشسته یک تیم ملی را بعد از خداحافظی اش به عنوان سرمربی همان تیم و با همان بازیکنان انتخاب می کنند، سؤالی است که جواب دادنش سخت به نظر می رسد . در ایرانی که بررسی فوتبال اروپا به نهایت رسیده چگونه الفبای گزینش سرمربی تیم ملی از یاد می رود ، می تواند از شگفتی ها باشد.

این که علی دائی ، یکی از قهرمانان فوتبالمان ، را هم ردیف فرانک رایکارد و یورگن کلیزمن قرار می دهند که در عین جوانی سرمربی تیم ملی کشورشان شده اند برای آنهایی قابل قبول است که از بی خبرانند . و گرنه کدام علاقمند به فوتبال نمی داند مقایسه مربیگری رایکارد و کلیزمن با علی دائی داستان ما به هیچ وصله ای بند نمی شوند .

آن دو در دوره ای هدایت تیمهای ملی کشورشان را برعهده گرفتند که سالها از خداحافظی شان گذشته بود و از همبازیانشان در تیم های ملی اثری دیده نمی شد . کلیزمن تنها در پاره ای از زمان با اولیور کان در تیم ملی بازی کرده بود و باقی اعضای تیم ملی این کشور از چنین افتخاری بهره ای نداشتند . کما این که در هلند کسی از دورانی که با سرمربی اش هم تیمی بوده حرفی نزد . آن دو مربی جوان گرچه بی تجربه بودند ، ولی برای بازیکنان حاضر در اردو از جمله قهرمانان بزرگ پیشین به چشم می آمدند که احترامشان ناخودآگاه واجب می نمود و گرچه اختلاف سنی زیادی با ستاره هایشان نداشتند ، ولی برای همانها دست نیافتنی شده بودند . در حقیقت همان فاصله نامرئی که می گویند همیشه باید بین سرمربی و بازیکن باشد دیده می شد . احترامی که انگار از ارکان تیم داری است و تا بوده غیر از این به زبان نیامده.

برخلاف آن دو اما علی دائی مسؤولیت بازیکنانی را برعهده گرفته که اغلبشان یا در تیم ملی با او همبازی بوده اند یا در دیدارهای باشگاهی روبرویش ایستاده اند .بعضی از آنها حتی در میدان و در بیرون از آن به بهانه تکلی یا حرفی گل آویزش شده اند . دیده اند که رئیس با جذبه امروزشان چگونه در تابستان گذشته در نهان و پیدا چه طعنه های خرد کننده ای شنید و چه کنایه های تحقیر آمیزی نثارش شد.به استناد به دفاعیات خود دائی بود که همه مطمئن شدند بین او و بخش اعظم بازیکنان ملی چه اختلاف عمیقی وجود داشت و حالا این بازی روزگار است که همین دائی را که روزگاری مطرود جمع بود حالا باید به مرد محبوبشان تبدیل کند .

شاید طی کردن چند دوره کلاس مربیگری پیشرفته و کسب تجربه نیمکت چند تیم در چند فصل می توانست راهی مناسب تر برای علی دائی باشد ، اما ظاهراً او همان طور که ناگهان به اوج بازیکنان زمان خود رسید خواست در کوتاه ترین زمان به اوج مربیگری در ایران هم برسد . بی توجه به این نکته که اگر در زمین بازی ره صد ساله به اتکا به هوش و پشتکارش به یک شب رسید ، در عرصه مربیگری سیاستی دیگر باید چید و این مسیر طولانی با یکی دو میانبر به مقصد نمی رسد . این نه از رسوم فوتبال که از بدیهیات زندگی است . کدام قهرمان بزرگ تاریخ بوده که بدون تجربه ، بی دانش که ساز و کار امورند به هدف رسیده؟ اگر جز این بود که الان پله و مارادونا و سایر ستاره ها بهترین مربیان بودند.

فوتبال ما اگر تا دیروز به اشتباه به تجربه مربیان سنتی وابسته بود ، امروز گویا به کسی پناه برده که نه آن سابقه مربیگری سنتی را دارد و نه از دانش مربیگری مدرن بهرمند است و بدتر آن که باید به مرد محبوب ستاره هایی نیز تبدیل شود که تا دیروز با او سر ناسازگاری داشتند . دائی خوشبختانه تمام آن بایدهای لازم برای روی کار آمدن یک مربی مدرن ایرانی و کنار زدن سنت های فوتبال ایران را داشت که متأسفانه تعجیلش این شانس بزرگ را از او و تیم ملی دور کرد. نگرانی این است که شهریار فوتبال ایران اگر دیروز از این که پیراهن ملی را دیر از تن برون کرد و ضربه خورد ، امروز از شتابی که برای بر تن کردن جامه مربیگری ملی داشته لطمه ای سخت ببیند.

|+| نوشته شده توسط مهدی رشکیانی در جمعه نهم فروردین 1387 و ساعت 15:21 |